Çalışmalarımız, dil ve okumanın beyindeki temellerini ve bu bilginin sınıfa nasıl taşınabileceğini birlikte ele alır. Aşağıda odak konularımızı ve dayandığımız güncel literatürden bir seçkiyi bulabilirsiniz.
Okumayı öğrenmek, harflerle konuşma seslerinin beyinde hızlı ve otomatik biçimde eşleşmesine dayanır. Gelişimsel disleksisi olan bireylerde bu eşleşmenin zayıfladığına dair kanıtlar var. Ancak sorunun yalnızca yazı-ses eşleştirmesine mi özgü olduğu, yoksa daha genel bir görsel-işitsel bütünleşme güçlüğü mü olduğu hâlâ tartışılıyor.
Gürültülü ortamlarda konuşanın dudak hareketleri anlamayı kolaylaştırır. Disleksisi olan çocuk ve yetişkinlerin bu görsel ipucundan daha az yararlandığını gösteren çalışmalar var. Dudak okuma ile okuma becerisi arasındaki ilişki ise sağır, işiten ve disleksili bireylerde birlikte incelenmiştir.
Yeni EEG çalışmaları, disleksisi olan yetişkinlerin ritmik görsel-işitsel konuşmayı beyin dalgalarıyla izleme biçiminde farklılıklar bulunduğunu, buna karşın davranışsal başarının telafi stratejileriyle benzer kalabildiğini düşündürüyor.
Üniversitedeki öğrenciler; uyum stratejileri, tanı alma deneyimi, öğretim elemanlarıyla etkileşim, erişilebilirlik ve yardımcı teknolojiler çerçevesinde incelenmiş, bu alandaki kanıtta önemli boşluklar saptanmıştır. Daha yeni bir kapsam taraması akademik kaygıları, psikososyal deneyimleri ve destek sistemlerini öne çıkarıyor.
Öğrenme güçlüğü ile özel yeteneği birlikte taşıyan öğrenciler için öğretmenlerin bilgi ve öz-yeterliğini ölçmek üzere geliştirilen bir ölçek, 752 BİLSEM öğretmenine uygulanmıştır (ekip üyemizin yüksek lisans çalışması).